อันดับแรกสุดก็ต้องถือซะว่าเรายังไม่มีอะไรมาซักกะนิดเลย (ไม่ต้องถือหรอก จริงๆ มันเป็นอย่างนั้น) เอาเป็นว่ามีอุปกรณ์ทำครัวครบเรียบร้อยแล้วละกันนะ ถ้าไม่มีก็ไปซื้อหา เรื่องนี้ขอข้ามไป เราจะมาว่ากันด้วยการซื้อของสดเพื่อเป็นวัสดุในการทำอาหาร

พูดถึงซื้อของสด ก็ต้องไปจ่ายตลาดถูกปะครับ แต่จะให้ผู้ชายมาดเท่ๆ อย่างผมไปเดินตลาดสดปกติก็ไม่มีทางงงง..... เด็ดขาด เหม็นก็เหม็น แฉะด้วย ดีไม่ดีมีหนูวิ่งตัดหน้าอีกต่างหาก แถมผมเป็นคนเดินเร็ว ก็จะหงุดหงิดเวลาคุณป้าข้างหน้าแวะซื้อผักซื้อปลามากที่ซู้ดดด.... ทำไมคนอื่นมันเดินช้างี้วะ เมื่อนับข้อเสียได้พอเพียงแล้ว เราก็ไปตลาดที่มันน่าเดินดีกว่า ใช่แล้วครับ โลตัส น่ะเอง (ใครใกล้ห้างไหนก็ไปเดินห้างนั้นแล้วแต่สะดวก)

การมาเดินห้างหรือซูเปอร์มาร์เก็ตนั้นดีกว่าตลาดสดหลายประการ นอกจากจะเย็น มีที่จอดรถสะดวกสบายแล้ว คุณยังแวะจ่ายค่ามือถือ แวะอ่านบูมฟรีร้านซีเอ็ด แวะกินข้าวฟูดเซ็นเตอร์ เงินหมดจ่ายตังด้วยเดบิตการ์ดหรือเครดิตก็ได้ บิลแลกของแถมได้อีก แถมคนเดินก็ยังหน้าตาดีกว่าด้วยนะครับ ที่ไปคราวล่าสุดนี่เจอสาวสวยใส่เสื้อโชว์ร่องอกมาจ่ายกับข้าว สาวไทยสมัยนี้นี่เข้าท่าจริงๆ สาวท่านใดอ่านอยู่ควรเอาเยี่ยงอย่าง

เข้าประเด็นเลยดีกว่า สิ่งที่ต้องซื้อแน่ๆ คือของสด และเครื่องปรุงรสต่างๆ เผอิญอีกสามสี่วันหลังจากนี้ ผมต้องไปต่างจังหวัดหลายวัน ก็ควรจะกะปริมาณของสดไม่ให้ค้างตู้เย็นด้วย ตอนซื้อก็เนียนๆ เดินมั่นใจๆ อย่าให้พนักงานเค้ารู้ว่าไม่เคย (ซื้อของนะ อย่าคิดอื่นไกล)

สำหรับเครื่องปรุงพื้นฐานที่มีก็ดังนี้ครับ

• น้ำมันพืช จะทิพ กุ๊ก หยก องุ่นอะไรก็ช่างมันเถอะครับ ลิ้นสากๆ อย่างเราคงไม่รู้รสหรอก ก็ซื้ออันที่มันลดราคาก็แล้วกัน แล้วก็อย่าซื้อขวดใหญ่มากแบบเป็นแกลลอนอะไรงี้ เพราะเดี๋ยวเกิดขี้เกียจทำนานๆ มันจะหืนเสียเปล่า (หืนนะไม่ใช่หื่น) มันมีน้ำมันถั่วเหลืองกับน้ำมันปาล์ม ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันต่างกันยังไง ผมเห็นว่าปาล์มมีเยอะกว่าก็เลยซื้อปาล์มมา เหตุผลแค่นี้ล่ะ
• น้ำปลา ด้วยเหตุผลเดียวกับข้างต้น ยี่ห้ออะไรก็ซื้อไปเหอะครับ อย่าซื้อขวดใหญ่มากล่ะ น้ำปลานี่ต้องดูให้ดีๆ หน่อยเพราะมันมีพวกน้ำปลาผสม น้ำปลาเทียม ที่คุ้นๆ ว่าเคยผ่านตาตอนเรียน กพอ. สมัยประถมมาด้วย เราตัดปัญหานี้ด้วยการคิดว่า หรูหราไฮโซอย่างเราใช้น้ำปลาแท้เท่านั้น ถ้าขี้เกียจอ่านฉลากก็ดูราคาอันที่แพงๆ นั่นล่ะ
• น้ำมันหอย อ่านแล้วอย่าคิดลึกน่อ จะผัดผักอะไรพวกนี้ก็ต้องใส่น้ำมันหอยด้วย (ไม่รู้ก็รู้ซะนะ) ผมก็เจอปัญหาว่าโลตัสเดี๋ยวนี้มันทำยี่ห้อถูกๆ ของตัวเองออกมาแข่ง เช่น สุดคุ้ม หรือซูเปอร์เซฟ เป็นต้น ที่สำคัญราคามันก็ต่างจากที่เคยได้ยินพวกสามแม่ครัวเยอะพอตัว มาถึงตรงนี้ก็ต้องใช้วิจารณญาณอ่านเอาเองจากฉลาก จากการอ่านของผมพบว่าสามแม่ครัวมีปริมาณ"หอย"ถึง 30% ในขณะที่ยี่ห้อนั้นมันมีแค่ 10% (เลขลงตัวสวยงามมีที่มาที่ไป อย่าคิดลึกย้ำอีกรอบ) ด้วยเหตุผลของการกินดีอยู่ดีเช่นเคย ก็หยิบสามแม่ครัวมาน่าจะดีกว่า
• ซีอิ๊วขาว หลักการเลือกก็คล้ายๆ กันไม่เขียนแล้วนะ
• ซอสพริก ซอสมะเขือเทศ แมกกี้ พวกนี้ซื้อง่ายดูยี่ห้อก็พอแล้ว สำหรับซอสพริกแนะนำศรีราชาพานิชจี๊ดจ๊าดสุด ส่วนอย่างอื่นแล้วแต่ชอบ
• พริกไทย มันจะมีพริกไทยขาวกับพริกไทยดำนะครับ ที่เค้าใช้โรยกันทั่วไปก็เป็นพริกไทยขาว ยี่ห้อก็มั่วๆ มา

ทีนี้ก็มาดูว่าของสด ซื้ออะไรกันดี

• ไส้กรอก ผมเป็นคนชอบกินไส้กรอกแบบไส้กรอกเยอรมัน ก็เลยซื้อมากะทอดกินตอนเช้า ถ้าขี้เกียจก็เอาเข้าไมโครเวฟดื้อๆ ได้เลย แฟรงเฟิร์ตเตอร์แพกนึงประมาณ 70-80 บาท 6-7 ชิ้น ยี่ห้อก็มั่วๆ มาอีกแหละ เลือกจากที่มันห้อยๆ ไว้ตรงตู้แช่ของสดน่ะครับ
  
• เนื้อหมู เราไม่มีปัญหาแล่เอง สับเอง ก็ซื้อสำเร็จรูปดีกว่าเนาะ หมูบดแพกเล็กประมาณ 20 กว่าๆ ตอนเลือกดูวันที่ด้วย
• ไข่ไก่ อาหารประจำชาติสำหรับการยังชีพ แพกเล็กสุดที่มีขายคือ 10 ฟอง มันจะมีจุดชวนปวดหัวตรงมีเบอร์ด้วย (เบอร์ 2 กับ 3) ซึ่งราคามันต่างกันบาทสองบาท แต่ประเมินด้วยสายตาไม่รู้ว่ามันต่างกันตรงไหน ก็หยิบมาซักแพกละกัน ตอนขนกลับบ้านก็ระวังดีๆ
• ผัก มาถึงตรงยากละ ผมกะในหัวคร่าวๆ ว่าเย็นนี้กูจะผัดผักใส่หมูธรรมดาเบๆ เนี่ย ทีนี้จะผัดผักไรอะ เดินแอบดูตรงขายผักก็มีผักเต็มไปหมด ตอนแรกอยากกินบร็อคโคลี แต่ประเมินด้วยสายตาแล้วต้นโคตรใหญ่เลยว่ะ ต้องมาหั่นด้วยท่าจะยาก หัวหอมก็ต้องปอก (ปอกไม่เป็น) พวกคะน้า ผักกาดอะไรพวกนี้ก็ต้นอย่างใหญ่อะ ลำบากไม่มีที่เก็บด้วย (ตู้เย็นเก็บเบียร์หมดแล้ว) สุดท้ายก็เดินไปเจอแพ็กเล็กที่คาดว่าออกมาขายคนแบบผมโดยเฉพาะ มันคือ หน่อไม้ฝรั่ง (เรียกแบบกระแดะๆ ก็แอสพารากัส) กับข้าวโพดอ่อนอย่างละนิดหน่อยในแพกเดียวกัน รอดไป
• ข้าวสาร ผมก็ไม่รู้จะเรียกมันเป็นของสดหรือเป็นอุปกรณ์ดี ช่างมันเหอะ ข้าวสารเนี่ยเราจะใช้หลักการซื้อแพ็กเล็กไม่ได้แล้วเพราะเล็กสุดมันถุง 5 โล ก็ต้องซื้อตามนี้ ปัญหาถัดมาคือมันมีข้าวเยอะแยะ ข้าวหอมไม่หอม ซ้อมไม่ซ้อม มีรสมันปูอีก (คือไรวะ) ก็ใช้เซนส์ที่มีติดตัวซื้อข้าวหอมมะลิมาถึงนึงละกันครับ เกรดก็ดูตามราคา เอาดีๆ หน่อยถุงละร้อยนิดๆ พวกถุงละ 60-70 ก็อย่าเสี่ยงเลย ได้ของครบแล้วเราจะได้เตรียมทำกับข้าวกันซะที

ป.ล. จะเห็นว่าผมไม่ได้ซื้อของสามัญสองอย่างสำหรับผัดผักนะครับ มันคือ พริกกับกระเทียมน่ะเอง เพราะประเมินแล้วว่าซื้อมาต้องใช้ไม่หมดแน่ๆ บวกกับหาในโลตัสไม่เจอว่ามันขายอยู่ตรงไหน ถ้าเป็นตลาดสดจะมีประเภทซอยเสร็จพร้อมใช้แล้ว แต่ในโลตัสนี่ไม่ทราบน่อ (ใครรู้วานช่วยบอก) ถ้าจะซื้อกระเทียมหัวมาทำเองคงไกลเกินฝันไปนิดส์ มื้อแรกๆ ยอมไม่หอมกระเทียมนิดนึงละกัน

เผอิญผมไปตจว. หลายวัน บ้านมันไม่มีอะไรที่สามารถแหลกล่ายอีกต่อไป แล้ววันนี้ฝนตกพอดี เลยถือโอกาสเลี้ยวรถหลบฝน+รถติดเข้าโลตัสไปช็อปปิ้งซะหน่อย เจออะไรหลายอย่างน่าสนใจเอามาฝากครับ